Wijkverpleegkundige is het vertrouwen waard

  • 31 december 2015
  • Blog/Vlog
  • M&G Wijkverpleegkundigen

Blog van wijkverpleegkundige Sanne van Etten.

‘Het wordt een spannend jaar’, zei ik vorig jaar in december in V&VN Magazine. We zaten vlak voor de invoering van de hervorming van de langdurige zorg. O, wat vonden we het spannend als wijkverpleegkundigen. Ineens moesten we mantelzorgers bij de zorg betrekken. En soms ‘nee’ zeggen tegen cliënten. We moesten opeens gaan netwerken met huisartsen en gemeenten. Hoe zou dat gaan? Eerlijk is eerlijk, de druppeltjes angstzweet stonden op mijn voorhoofd.

Nu, een jaar verder, kan ik met de hand op het hart zeggen dat de hervorming van de langdurige zorg een hele goede zet was. Wijkverpleegkundigen hebben een massale professionaliseringsslag gemaakt. Kijk alleen al naar de zorgplannen. Werkten we vroeger vooral handelingsgericht, nu bekijken we de hele situatie van de cliënt vanuit een helikopterview. Een voorbeeld, vroeger stond er in het zorgplan: ‘Mevrouw heeft hulp nodig bij het aantrekken van steunkousen’. Nu bekijken we de situatie in al haar facetten. Hoe zorgen we ervoor dat we de gezondheidstoestand van de vrouw die hulp nodig heeft bij het aantrekken van haar steunkousen stabiel blijft? Hoe versterken we de omgeving van deze cliënt? Hoe is het contact met buren en familie? Hoe actief is zij nog? Hoe krijgen we het voor elkaar dat zij volgend jaar nog altijd naar haar bridgeclubje, de kerk en het wijkcentrum kan?

Natuurlijk, het was een pittig jaar. Er zijn collega’s die het echt zwaar hebben gehad, met een omvangrijke caseload. Om nog maar te zwijgen over alle herindicaties en pgb-indicaties die het afgelopen jaar over ons heen zijn gekomen. En tegelijkertijd stelt dat ons ook voor een vraag: wat is nu eigenlijk een acceptabele caseload voor een wijkverpleegkundige? Ik heb vijftig vaste cliënten, maar er zijn ook wijkverpleegkundigen die een caseload van honderd hebben. Over dat soort vragen zullen de betrokken partijen zich de komende jaren moeten gaan buigen.

Waar ik me nog wel zorgen over maak, is het keurslijf van de zorgverzekeraar waar we – behoorlijk ingekneld – in zitten. De vele strakke regels en het continu verantwoording moeten afleggen zit ons danig in de weg. Willen we als wijkverpleegkundigen echt een vrije speler zijn in de zorgmarkt, dan moeten we dat keurslijf van ons afschudden. Met z'n allen roepen dat er méér moet gebeuren. Als onafhankelijke spinnen in het web pakken wij onze rol. Zodat we nóg betere zorg in de wijk leveren. Dat vereist vertrouwen van de zorgverzekeraar in onze beroepsgroep. Wij laten zien wat we kunnen. Nu moeten we dat vertrouwen gaan opeisen. Het is tijd.

Sanne van Etten (26) is wijkverpleegkundige in Bergen op Zoom. V&VN volgde Sanne in 2015. Ze schreef blogs voor de V&VN website en voor V&VN Magazine. Sanne is één van de Ambassadeurs voor de Wijkverpleegkundige van V&VN.

 

Dit nieuwsartikel is per december 2019 overgeplaatst van de oude website van V&VN naar de vernieuwde website. Eerder geplaatste reacties komen hiermee te vervallen. Wil je reageren op dit artikel? Praat verder op social media.

Word lid en praat mee!

Samen met 105.000 leden maken we ons als beroepsvereniging sterk voor professionalisering van de beroepen verpleegkundige, verzorgende en verpleegkundig specialist. Leden horen, zien en helpen; dat is waar we als V&VN voor staan. Wil jij invloed hebben op hoe jouw beroep zich ontwikkelt? Word lid van V&VN.