Ik denk dat de toekomstige 65-plusser een vitaal mens is die zo lang mogelijk gezond wil blijven en daarin ook investeert. Hij zal zich ontwikkelen tot een 85-plusser en tegen die tijd een en ander mankeren: diabetes, COPD, hartfalen, osteoporose, dementie, depressie, dikkedarmkanker, longkanker of borstkanker bijvoorbeeld. In de helft van de gevallen zullen het meerdere aandoeningen tegelijk zijn. De 65-plusser is veranderd in een comorbidicus. Een patiënt die zich juist veel bewuster van zijn gezondheid is en gerichte vragen stelt. De ouderen van de nabije toekomst willen de regie houden over hun leven en dat willen ze thuis doen. Ze hebben kennis van hun ziekten en gebruiken die kennis. Toch zullen ze in meerdere of mindere mate afhankelijk worden van professionals en op zoek gaan naar de juiste match. Met andere woorden: wie gaat voor deze doelgroep het verschil maken in de moderne eerstelijnszorg?

Dat moet iemand zijn die in staat is dicht bij de patiënt goede basiszorg te leveren, thuis dus. Het moet ook iemand zijn die kan coördineren, overzicht heeft en prioriteiten kan stellen. Iemand die goed is opgeleid, een professional met kennis van de eerder genoemde aandoeningen, die ook indicaties kan stellen. Iemand die meedenkt met de patiënt en diens omgeving. Iemand die de brug vormt tussen artsen, zorgverleners, patiënten en familie. Iemand die verder kijkt dan alleen zorg, die ook kijkt naar welzijn, participatie, arbeid en wonen. Iemand die verstand heeft van een gezonde leefstijl en zich richt op het voorkomen van ziekten.

Zulke professionals bestaan niet? Ik geef het toe, het is veel, het is uitzonderlijk, bijzonder en noodzakelijk en ja……….ze heten verpleegkundigen! Ze bestaan wel degelijk en ze hebben goud in handen. Ze vormen namelijk een geweldig duo met de comorbidicus, ze zijn de perfecte match. De patiënt kan zich verzekerd voelen van goede zorg. En wij? Wij hebben het mooiste beroep dat er is!

Marian Kaljouw
Voorzitter V&VN

Bron: V&VN Magazine, nummer 2, Jaargang 6, februari 2011.