Tussen 1879 en 1883 werden 25 verpleegsters gediplomeerd, tussen 1884 en 1888 56 verpleegsters en tussen 1889 en 1893 113 verpleegsters en 17 verplegers.
In die tijd werden er veel initiatieven genomen, verenigingen voor ziekenverpleging en wijkverpleging schoten als paddenstoelen uit de grond. Ze kochten een huis dat als ziekenhuis werd ingericht met 2 tot 4 bedden voor ernstig zieken die niet thuis verpleegd konden worden. Ze hielden er spreekuur of polikliniek. Ze woonden er zelf ook, verzorgden ’s morgens eerst de mensen en gingen daarna de wijk in. Al in 1890 was er dus al sprake van zelfstandige beroepsuitoefening. Na vijf jaar was hier echter niets meer van over.
In al de jaren die daarna volgden is het niet gelukt om het huis van de verpleging te realiseren. Tot nu! Eindelijk, na 150 jaar van vallen en opstaan, van tegenwerking en medewerking, van doorzetten, van praten ………………… komen we samen. Het is bijna zover, het huis van de verpleging. Een langgekoesterde droom van velen komt uit.
Het LEVV, Sting en V&VN fuseren tot een grote beroepsvereniging die onder de naam V&VN verdergaat. Met ingang van januari 2011 is het zo ver en we gaan dit samen vieren tijdens het lustrumcongres van V&VN. Als je maar enigszins de mogelijkheid hebt om aanwezig te zijn, moet je komen. Het is echt een historisch moment, een moment dat je maar een keer meemaakt.

Verpleegkundigen en Verzorgenden zijn verenigd, voor altijd!

Marian Kaljouw
Voorzitter

Bron: V&VN Magazine, nummer 8, jaargang 5, december 2010