Wat drijft nu onze collega’s om te vertrekken en om weer terug te komen? Is het echt de leaseauto? Of het hogere salaris? Geef je daar nu echt een geweldig team met een geweldige leidinggevende en uitdagend werk voor op? Of is het, omdat je er eigenlijk niet meer bij hoort, geen invloed meer hebt op het beleid van de afdeling, niet betrokken wordt bij het wel en wee van je eigen zorginstelling? Dat er geen appèl meer op je wordt gedaan voor werkgroepen of symposiumbezoek. Dat je niet meer uitgenodigd wordt om je portfolio uit het Kwaliteitsregister V&V te presenteren en samen met je leidinggevende te kijken wat er nodig is om de vereiste punten te behalen? Geven ze dit nu werkelijk allemaal op voor de Mini Cooper en de paar periodieken?

Welnee, ze geven helemaal niets op, zeggen ze. Nou ja, het team misschien, maar zeker niet de leiding. Hoezo betrokken bij het beleid? Werkgroepen, ja dat wel, maar symposia? Ja, in eigen tijd met eigen middelen. En ja, dat moet ook bij het detacheringsbureau, maar dan hebben we een paar extra periodieken om het te kunnen betalen.

Dus, waar halen we onze collega’s vandaan? En hoe voorkomen we grotere uitloop? Een ding is zeker, als we ze terug willen verdienen, moet er geïnvesteerd worden in leiderschap. Verpleegkundigen en verzorgenden willen leidinggevenden die in hen geloven, die hen vertrouwen en ruimte geven. Ruimte om te groeien en te bloeien. Zodat er een sfeer ontstaat waarbij kwaliteit van zorg echt het middelpunt van de afdeling vormt. Waar het normaal is om symposia te bezoeken, waar geïnvesteerd wordt in professionele ontwikkeling.

En daar kan echt geen Mini Cooper tegenop!

Marian Kaljouw
Voorzitter V&VN

Bron  V&VN Magazine nr 6, jaargang 5.