Op bezoek in het Catharinaziekenhuis (Eindhoven).
Het eerste wat opvalt is de professionele wijze waarop de transferverpleegkundige is gepositioneerd in dit ziekenhuis. Er werken 10 transferverpleegkundigen die de brugfunctie vervullen tussen ziekenhuiszorg en nazorg. Het loopt als een geoliede machine. Ze kijken in het elektronisch patiëntendossier, waar ze zelf overigens ook in werken, naar patiënten die in aanmerking komen voor nazorg, in welke vorm dan ook. Ze hebben contacten met de thuiszorg, de ouderenzorg en hospices, eigenlijk met alle mogelijkheden van nazorg tot en met mantelzorg en zelfzorg.

Geld besparen
Het begint met het EPD. Daar wordt gekeken welke patiënten in aanmerking komen, een soort triage dus. Daarna wordt een bezoek gepland in het ziekenhuis. Niet te vroeg, dan overval je de patiënten, maar zeker ook niet te laat, want regelmatig maken ze nazorg overbodig doordat ze preventief met patiënten oefenen zodat ze het zelf kunnen of hun naasten. Bijvoorbeeld een dame met een stoma. Door in het ziekenhuis een paar keer goed te oefenen, ook met de partner, werd thuiszorg voorkomen. Transferverpleegkundigen leveren niet alleen een belangrijke bijdrage in het zorgproces, ze besparen ook nog eens onnodige kosten.

Als afsluiting van het werkbezoek mocht ik mee naar een patiënt die, als Ada haar had gezien, naar huis mocht. Een vrouw van ongeveer 50 jaar was twee weken daarvoor van haar paard gevallen. Ribben gebroken, vele kneuzingen en een schedelbasisfractuur, ernstig dus. Ik stond verbaasd over de voortgang. Ze kon inmiddels alles zelf, wassen, aankleden enz. Wat echter onmiddellijk opviel was haar coördinatie. Ze liep te snel, zou iedere bocht genomen hebben als we niet bijstuurden, maar was weer zeer adequaat in het antwoorden. Ze mocht diezelfde avond naar huis. Haar man had anderhalve week vrijgenomen en Ada regelde toch nog wat toezicht thuis in de vorm van een dagelijks bezoek door de wijkverpleegkundige tot de eerste controle over twee weken.

Betrouwbaar en veilig, met dit gevoel reed ik naar huis. Dank Ada!

Marian Kaljouw