Marian Kaljouw reist af naar Abbingahiem in Leeuwarden.
“Bij de grensovergang van Nederland naar Friesland ging het bijna mis, ik had geen geldig Fries paspoort. Gelukkig had Liesbeth dit goed geregeld, toen terugreed naar Nederland was ik de gelukkige eigenaar van een heus Fries paspoort!”

Kleinschalige zorg
Abbingahiem lijkt op het eerste gezicht een traditioneel verzorgingshuis. Ruim opgezet, grote ruimtes, lange gangen. Al snel blijkt dat ik eigenlijk in een grote woongemeenschap ben beland. Iedereen kent elkaar en de gangen zijn eigenlijk dorpsstraatjes waar bewoners elkaar passeren, groeten, een praatje maken of, als ze het zelf niet kunnen, hierbij geholpen of gestimuleerd worden. Alles is verdeeld in groepen. Zo heb je bijvoorbeeld Roef 1 en 2 . Hier wordt kleinschalig gewoond. De bewoners hebben echt prachtige appartementen, met een kleine eigen woonkamer, een aparte slaapkamer en een douche. Ze koken zelf onder begeleiding en je bent er altijd welkom voor een kopje koffie of thee.

Persoonlijke aandacht
“We hadden een bewoner die erg angstig en onrustig was. Vaak zat ze bij de buitendeur omdat ze zich opgesloten voelde. We probeerden haar steeds rustig te krijgen zodat ze weer mee ging naar de afdeling. Op een gegeven moment dachten we: weet je wat? We doen de deur juist open en nemen haar mee naar buiten! Dat deden we. Mevrouw genoot erg. Na een poosje zei ze zelf: ik word koud, zullen we maar terug gaan? Ze was een stuk rustiger”.

Dit citaat komt uit het boekje ‘INSPIRATIE MOTIVATIE TROTS’. Elf verhalen van Noorderbreedte medewerkers. Liesbeth gaf het me en ik heb het gelezen. Het gaat over trots zijn op je werk, op jezelf. Dat vinden ze belangrijk. Liesbeth stelt steeds de vraag “waar doe je het voor en wat maakt het werken in de zorg zo bijzonder?”

Wat een kei van een vrouw! Wat een geweldige ambassadeur voor de zorg!
Liesbeth bedankt, ik kom graag terug, tenslotte heb ik nu een geldig paspoort,

Marian Kaljouw