Wat is nu beroepstrots? Opschepperij? IJdelheid? Wat het ook is, we zijn het in ieder geval voor een groot deel kwijt geraakt. En het is zo vreselijk belangrijk!
Waarom? Omdat het alles zegt over hoe jij in je beroep staat! Draai het eens om. Ik gebruik zelf wel eens de uitdrukking “ik ben er niet trots op, maar... en dan komt er iets waarover ik niet tevreden ben. Nou, waar ben je dan wél tevreden over? Als dat te maken heeft met je beroep, dan is het dus beroepstrots. Niets mis mee. Maar toch: trots mag dan misschien wel, maar we moeten het niet teveel uitdragen toch? Want als we dat doen klinkt dat voor onszelf als opschepperij of arrogantie. Een misverstand collega’s, dat ik graag uit de wereld wil helpen.

Passie en bezieling
Ik ben de afgelopen tijd veel op werkbezoek geweest bij mijn collega’s, de voorzitters van de afdelingen en platforms van V&VN. Ze lieten mij allemaal in hun eigen praktijk zien wat hun werk inhoudt en wat ze belangrijk vinden. Bij deze collega’s heb ik beroepstrots gezien. Geen ijdelheid, geen opschepperij, maar passie, bezieling en terechte trots. Bij allemaal, niemand uitgezonderd, was het belang van hun werk overduidelijk. Of het nu ging over ambulancezorg, kinderverpleegkunde, zorg voor kwetsbare ouderen, zorg voor mensen die tussen wal en schip dreigen te vallen, hoogcomplexe ziekenhuiszorg, moeilijke situaties in de thuiszorg, schrijnende gevallen op straat.

Echt tevreden
En kijk nu eens naar jezelf. Wat je ook doet als verpleegkundige of verzorgende, je doet belangrijk werk. Stel je eens voor dat jouw werk niet gedaan wordt, ook niet door iemand anders. Wat zou er dan met jouw patiënten en cliënten gebeuren? Daar moet je toch niet aan denken? Je bent deskundig, je hebt een goede opleiding gevolgd, je houdt je vak bij en je bent tevreden over de manier waarop je jouw werk uitvoert. Echt tevreden! Je kijkt met plezier naar het resultaat. Patiënten zijn dankbaar, cliënten voelen zich veilig. Wat voel je dan?

Prachtig beroep
Dat is beroepstrots! En dat mag je uitstralen, sterker nog, je moet het uitstralen. We zijn belangrijk en een voorbeeld voor (potentiële) collega’s. Het maakt ons sterkt en brengt ons samen. Ons beroep doet er toe en iedereen weet en erkent dit. Dan mag je dit toch zelf ook erkennen? En ik zei het al ...iedereen weet het en dus hoeven we het niet langer geheim te houden: we hebben een prachtig beroep en daar mógen we niet alleen, daar móeten we trots op zijn. Denk maar aan die commercial “omdat u het waard bent”!

Ik in ieder geval wel!