Stoere, deskundige en vooral trotse mannen en vrouwen in een geel pak. Dat zijn de ambulanceverpleegkundigen. Ik ben op werkbezoek geweest bij Chris de Vogel, voorzitter van V&VN Ambulancezorg. Chris werkt bij Hulpverleningsregio Haaglanden.. 

Huiselijk geweld
Een trotse medisch manager, collega van Chris, vertelde me van het initiatief ‘signaleren huiselijk geweld’. Onze collega’s ambulanceverpleegkundigen worden hier regelmatig mee geconfronteerd, soms direct, soms indirect. Het is soms erg moeilijk om een juiste inschatting te maken van de ernst in zo’n situatie. Je kunt niet zomaar ingrijpen. De organisatie van Chris heeft het initiatief genomen om, samen met andere betrokkenen, een soort richtlijn ‘signaleren huiselijk geweld’ te ontwikkelen. En...het werkt!

Prachtig beroep
Het is indrukwekkend als je in een ambulance stapt. De verpleegkundige die achterin zit heeft de beschikking over apparatuur en medicatie en is zeer deskundig. Ambulanceverpleegkundigen zijn alleen en moeten, als de patiënt in een levensbedreigende situatie verkeert, direct ingrijpen. De juiste medicatie geven, intuberen, beademing of het hart weer op gang brengen door defibrilatie. Maar ook, als het niet zo ernstig is, mensen geruststellen, een praatje maken, iemand op zijn gemak stellen. Een prachtig beroep, maar ook een beroep dat hoge eisen stelt. En dat willen ze weten in Den Haag. Je wordt niet zomaar aangenomen, vacatures of niet. Je moet deskundig zijn en je moet je vak bijhouden. Daar wordt echt op gelet. 

Paniekerige mensen
Aan het eind van de middag naar de meldkamer. Een grote open ruimte waar ook de politie en de brandweer zit. De verpleegkundigen zitten achter vier monitoren. Je kunt zien waar de ambulances zich bevinden, of ze bezet zijn of vrij, of ze op weg zijn of terugkeren en of ze gewoon in de garage staan. De verpleegkundigen prioriteren en plannen. Constant gaat de telefoon. Ik mocht meeluisteren. Nu ben ik zelf geen watje en heb jarenlange intensive care ervaring, maar hier kon ik niets mee. Paniekerige mensen aan de telefoon die ik niet verstond. Toen ik vroeg aan mijn collega’s “hoe doen jullie dit?” antwoordden zij...”wij hebben meldkameroren”.

Nederland mag zich gelukkig prijzen met mijn meldkameroren-collega’s!