Dat kennen we bij V&VN. We krijgen het niet cadeau, maar vaak ook wel. Prachtig was het om op 26 maart 2009 de vier eerste verpleegkundig specialisten te registreren samen met de minister. En het zijn ook cadeautjes om ons omringd te voelen door ambassadeurs als Cathy van Beek, interim-voorzitter van de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) die ons helpt bij een eigen tarief en zelfstandige contractering. Maar ook Els Borst, die voorzitter is van onze Raad van Advies. En er zijn er nog veel meer, mensen, vaak verpleegkundigen, op belangrijke posities die verpleegkundigen en verzorgenden niet alleen een warm hart toedragen, maar zich ook echt inspannen voor V&VN. Waarom?... uit professionele betrokkenheid, maar ook maatschappelijke verantwoordelijkheid.

En toch gaat het niet altijd makkelijk. Processen zijn stroperig, veranderingen gaan langzaam en succes wordt niet altijd gegund. En zo ontstaan soms concurrerende initiatieven die verpleegkundigen en verzorgenden in verwarring brengen en daardoor de professionalisering van de beroepsgroep in de weg staan.

Het is de kunst om boven het eigen belang uit te stijgen ten gunste van het algemeen belang, namelijk de beroepsgroep. Om macht in te durven leveren voor invloed en samen op te trekken. Het lef om de ander te steunen ten koste van eigen posities. De moed om op te komen voor de ander.

Luctor et Emergo, tja, worstelen is verpleegkundigen en verzorgenden niet vreemd. En dit is ook helemaal niet erg, het hoort er bij als je wilt emanciperen en professionaliseren. Het gaat er om dat we kunnen zwemmen en dat kunnen we als geen ander. Belangrijk blijft wel dat we samen opzwemmen, dan is de kans op verdrinking namelijk een stuk kleiner!

Krachtenbundeling dus, en samenwerking!

Marian Kaljouw