Hanneke: “Eigenlijk had ik geen dienst die zaterdag. Maar er bleek iemand ziek en ik werd gevraagd in te vallen. Er was nog niets bijzonders gebeurd toen we over de mobilofoon alsmaar paniekberichten hoorden over een schietpartij in Alphen. Even later werden we gebeld: of we snel naar winkelcentrum De Ridderhof wilden gaan. Toen we aankwamen, zagen we overal politieauto’s, twee ambulances, en mensen die als kippen zonder kop rondrenden. Chaos was het, alsof we een slagveld betraden. Een collega van ons was al bezig met een kind met een schotwond. Toen pas besefte ik dat het echt was. Hier had iemand om zich heen geschoten. Ongelooflijk. Het voelde alsof we in een foute film zaten waarin we de rol niet zelf hadden uitgekozen. Het was zo onwerkelijk en dreigend.”

“Zelden ben ik zó bang geweest”

Kogelvrij vest
“We gingen meteen op zoek naar een slachtoffer dat we konden helpen. Er kwam een agent naar ons toe met een meisje dat alles had gezien en getraumatiseerd was. Maar hoe erg ook, ze was niet gewond en dus niet urgent genoeg voor ons. Even later kwamen twee agenten op ons af: ‘Hier, hier!’, riepen ze. In een piepklein magazijn achter een winkel lag een man van nog geen dertig op de grond, met een schotwond in zijn buik. Hij was levensgevaarlijk gewond, zag ik, en moest direct naar het ziekenhuis. Terwijl mijn chauffeur een brancard haalde, diende ik hem zuurstof toe en prikte ik vast infusen. Ineens kregen de agenten orders dat ze hun kogelvrije vesten aan moesten doen. Ze dachten dat er nog een schutter rondliep. Achteraf bleek dat een misverstand, maar op dat moment werd ik doodsbang. Was het dan niet veilig? Ik had geen kogelvrij vest! En ik wilde het overleven, mijn kinderen terugzien... Maar ik wist de knop weer om te zetten: ik moest mijn patiënt redden. Ook toen we daarna hollend met de brancard naar de ambulance liepen, schoot het door me heen: er zal toch niet nog een schutter op de loer liggen? Echt doodeng.”

Geen herdenkingsdienst
“Pas later besefte ik echt wat er was gebeurd. Ik kreeg er last van. Kon niet slapen en had concentratiestoornissen. Steeds dacht ik aan dat meisje dat we niet konden helpen. En aan dat moment in het magazijn. Het gevoel van niet veilig zijn op je werk is verschrikkelijk. Wat ik ook heel erg vond: ik mocht niet naar de herdenkingsdienst met de koningin. In principe waren alle hulpverleners daar welkom, maar door plaatsgebrek kreeg ik – net als vele anderen – geen toegang.
Nu gaat het weer goed met me, onder andere dankzij het Bedrijfsopvangteam dat ons nazorg gaf. En dankzij EMDR, een behandelmethode om nare ervaringen te verwerken. Mijn werk doe ik nog steeds met plezier. En het belangrijkste: mijn patiënt heeft het overleefd. Hij maakt het weer goed.”

Dit verhaal verscheen eerder in V&VN Magazine, nr 6 2011.