“Na mijn switch besefte ik dat er nu meer tijd, rust en aandacht voor mijn patiënten is. En ik blijf steeds lang bij dezelfde patiënten, zodat je echt samen iets kan opbouwen. Kortom, ik heb er nooit spijt van gehad dat ik een paar jaar geleden voor KinderThuisZorg koos. Een verademing na de hoge werkdruk die ik als kinderverpleegkundige in het ziekenhuis steeds voelde. Nu bezoek ik elke week zo’n vier kinderen die ik begeleid. Vooral met Lucas, een van hen, heb ik veel bereikt. Een jaar geleden kwam ik voor het eerst bij hem, een lief jongetje van anderhalf met het syndroom van Down. Sinds zijn geboorte heeft hij hart- en longproblemen en daarom is er extra verpleegkundige zorg en begeleiding nodig. Tijdens mijn wekelijks bezoek volgde ik hetzelfde ritme met Lucas als zijn ouders deden. Ik bracht hem bijvoorbeeld naar de peuterspeelzaal. Toch wel bijzonder dat ouders je dat toevertrouwen.”

Teletubbies
“Lucas bleek erg eenkennig, het was moeilijk om met hem alleen te zijn. De eerste keer huilde hij aan een stuk door. Met een dvd van de Teletubbies kreeg ik hem uiteindelijk rustig. Maar de volgende keren was het weer raak: hij deed niets dan huilen als hij me zag. Ik vond het echt een uitdaging: het moest en zou me lukken om zijn vertrouwen te winnen. De keer daarop dat ik er kwam, ben ik zelf op de grond gaan spelen. En toen kwam hij eindelijk voorzichtig naar me toe, toch wel een beetje nieuwsgierig. Het ijs was gebroken. Hij keek steeds vrolijker als ik ’s ochtends binnenkwam, en we bouwden samen een band op. Het was fijn om te zien hoe Lucas daarin groeide.”

Gebarentaal
“Ik heb veel respect voor de ouders van Lucas, zij waren steeds bezig om hun zoontje de beste zorg en begeleiding te geven. Zo volgden ze een cursus voor ondersteunende gebarentaal – Lucas heeft moeite met leren praten. Met behulp van het cursusboek en de dvd heb ik mezelf die taal ook aangeleerd. Zo lukte het me op een gegeven moment om gebarenliedjes met Lucas te zingen. Hartstikke leuk! Ik werkte ook mee aan de ontwikkelingsstapjes die een speltherapeut met Lucas oefende. Toen Lucas tweeënhalf was, kon hij in gebarentaal aan mij vertellen dat hij moest plassen. Vervolgens deed hij dan echt een plas op het potje. Wat waren zijn ouders en ik trots! Bij mijn eigen kind gaat alles vanzelf, daar hoef ik nauwelijks moeite voor te doen. Misschien dat ik er daardoor extra trots op ben dat we met Lucas het afgelopen jaar zoveel hebben bereikt. We moesten er veel tijd, energie en geduld in stoppen, en dan nog ging het met heel kleine stapjes. Maar als je inspanningen worden beloond en een kind komt dan iets verder, dan is dat fantastisch.”

Dit artikel verscheen eerder in V&VN Magazine, oktober 2010.