“Het moeilijkste vond ik dat ik het gevoel had te balanceren op een draad. Ik wilde bij mijn vader zijn maar tegelijkertijd ook mijn patiënten niet in gevaar brengen. Ik zat gevangen tussen mijn emoties en mijn professionaliteit.
Een paar jaar geleden kreeg mijn vader kanker. Hij werd geopereerd in het ziekenhuis waar ik als verpleegkundige werk. De operatie slaagde: de tumor leek weg. Toen kreeg hij koorts, en na een kweek bleek hij de tegen antibiotica resistente MRSA-bacterie te hebben opgelopen. Foute boel dus. Ik wilde zoveel mogelijk bij mijn vader zijn, maar als je als verpleegkundige een MRSA-bacterie oploopt, ben je tijdelijk uit de running. Het was alsof ik moest kiezen tussen mijn privéleven en mijn werk. De bedrijfsarts zou me hierin begeleiden, maar die liet het nogal afweten. Dat voelde heel eenzaam. Als ik naar mijn vader ging, droeg ik beschermende kleding: een schort, een neusmondmasker, handschoenen… Iets wat ik in het contact met mijn patiënten al zo erg vind en nu ging het om mijn eigen vader. Ik kon hem niet knuffelen op deze manier, er zat echt een barrière tussen. Later heb ik de GGD gebeld, en daar kreeg ik het advies: als je op bezoek gaat, hoef je geen speciale kleding aan, maar als je hem verzorgt wel. Dat was al iets duidelijker voor me.”

Abces
“Hoewel de antibiotica niet aansloeg, mocht mijn vader een paar weken later toch naar huis. Hij had geen uitzaaiingen en zijn klieren waren schoon, werd ons verteld. Dolblij waren we. Maar eenmaal thuis ging het niet goed met hem. Hij klaagde over buikpijn, had geen eetlust, vermagerde steeds meer. Er bleek een abces in zijn buik te zitten, waarschijnlijk als gevolg van de bacterie. In het ziekenhuis werd een drain geplaatst. Nu moest het snel beter gaan.
Ik had een vakantie geboekt en ben toch maar gegaan. Na twaalf dagen werd ik gebeld: of ik meteen naar huis wilde komen, de kanker zat inmiddels overal. Ik wist niet wat ik hoorde. Hoe kon dit nu, de kanker was toch weg? Eenmaal thuis was mijn vader al aan het afscheid nemen. Hij wist: ik word niet meer beter, en het is goed. Mijn vader heeft nog zeven dagen geleefd. Die dagen heb ik hem thuis verzorgd. Zonder beschermende kleding aan, ik wilde die barrière niet. Helaas was hij erg moe en veel in de war, waardoor ik geen echt gesprek meer met hem heb kunnen voeren. Dat vind ik heel erg.”

Heftig
“Doordat mijn vader een infectie had, was de uitgezaaide kanker veel later ontdekt. Daar heb ik het nog steeds heel moeilijk mee. Als ik had geweten dat mijn vader stervende was, was ik natuurlijk nooit op vakantie gegaan, en had ik beter afscheid van hem kunnen nemen. Het was voor mij dan ook heel heftig om na dit alles weer in hetzelfde ziekenhuis aan het werk te gaan. En zelfs nu nog vraag ik me weleens af: als mijn vader geen MRSA had opgelopen, hoe was het dan allemaal gelopen?”

Tekst: Annemarie van Dijk
Bron: V&VN Magazine (juni, nummer 4)