“Ik werkte nog niet zo lang op de ambulance toen er tijdens een nachtdienst iets gebeurde wat ik nooit zal vergeten. De ambulancechauffeur en ik probeerden wat te slapen, wat niet echt goed gaat als je weet dat je elk moment kunt worden opgeroepen om in actie te komen. Toch waren we net ingedommeld toen er om twee uur ’s nachts een melding binnenkwam: een baby die blauw zag. Negen van de tien keer is dat een koortsstuip – wat voor de ouders heel angstaanjagend is, maar gelukkig tamelijk onschuldig. Toch reden we zo snel mogelijk richting het opgegeven adres. Toen we voorreden, kwam er een oudere vrouw al naar buiten, met de baby op haar arm. Het was de oma van het jongetje, zo bleek, en ze was behoorlijk in paniek. En terecht, zagen we toen we een blik op de vier maanden oude baby wierpen: zijn huidje was helemaal gemarmerd. Dat duidt op een slechte circulatie, meestal geen goed teken. Onderweg naar het ziekenhuis diende ik de baby zuurstof toe en seinde ik alvast het ziekenhuis in, zodat iedereen daar klaarstond. Tegelijkertijd probeerde ik de oma gerust te stellen, zonder onder stoelen of banken te steken dat de situatie ernstig was. Ondertussen zag ik dat het met haar kleinzoon steeds minder goed ging. De artsen en verpleegkundigen op de spoedeisende hulp namen de baby van ons over. We konden niks meer voor hem doen.”

Te laat
“De volgende dag liet het me niet los. Daarom informeerde ik hoe het met het jongetje was afgelopen. Het deed me echt verdriet te horen dat alle zorg niet meer had mogen baten: de baby was kort na aankomst in het ziekenhuis overleden aan meningitis. Wat het extra wrang maakte, was dat het kind een weekendje bij zijn opa en oma logeerde. Net na zijn geboorte had hij al een maand op de couveuseafdeling gelegen. Voor het eerst sinds die hectische tijd waren zijn ouders een weekendje weg om bij te tanken, en opa en oma hadden aangeboden om op te passen. Niet dat hen iets te verwijten viel; toen de baby ’s middags ziek werd, hadden ze meteen de huisartsenpost gebeld. De huisarts dacht dat de koorts met paracetamol wel zou zakken. Zo jammer, want als je er bij meningitis vroeg bij bent, kan het soms goed aflopen. Achteraf gepraat, natuurlijk. Voor dit jongetje is de hulp te laat gekomen, hoe goed we ook ons best hebben gedaan. Natuurlijk heb ik vaker te maken met sterfgevallen, maar bij een kind is het altijd extra moeilijk. En dan ook nog eens dat verhaal van de ouders en grootouders. Ik was er kapot van.”

Persoonlijke brief
“Kort daarna kregen mijn collega en ik een brief van de oma, die veel indruk op me maakte. Ze bedankte ons daarin voor alle goede zorgen. We krijgen vaker bedankjes achteraf, maar zo’n persoonlijke brief raakt je toch wel extra diep, helemaal gezien de afloop. Dat vond mijn collega ook. Naderhand heb ik er nog vaak met hem over gesproken.”

Bron: V&VN Magazine nummer 2, 2010.
Tekst door: Annemarie van Dijk.