"Al jaren werk ik als ziekenverzorgende op de oncologische afdeling van een medisch centrum in Nederland. Nog steeds doe ik met heel veel liefde mijn werk. Maar er zijn dagen bij dat het moeilijk is. Zoals die dag."

“Het is misschien niet spectaculair of traumatisch, maar voor mij absoluut bijzonder. Niet eerder ontstond na een behandeling een vriendschappelijke verhouding. Die behoefte had ik nooit. Anderhalf jaar geleden kwam daar verandering in."

“Het is meer dan twintig jaar geleden, maar de beelden staan op mijn netvlies gebrand. Vers van de opleiding en vol goede moed ging ik als ziekenverzorgster aan de slag op een interne chirurgische afdeling. Ik voelde me echter allesbehalve welkom."

“Omdat het mij veel voldoening geeft, ben ik na mijn loopbaan als chemisch analist, op mijn 58e in de zorg gaan werken. Dagelijks heb ik als verzorgende IG contact met dementerende, vaak alleenstaande ouderen. Hun problematiek boeit mij als medemens en als professioneel."

Willeke van de Haar werkt onder meer als coördinerend wijkverpleegkundige bij Kruiswerk West-Veluwe. Voor het jubileummagazine van Christelijke Hogeschool Ede schreef zij een column. "Het zijn vaak die kleine dingen die het werk in de zorg een gouden randje geven".

“Ik was altijd een beetje een koele kikker. Nuchtere Joyce, zo noemden mijn collega’s me. Als er iets aangrijpends gebeurde op mijn werk, raakte dat me niet echt. Ik voelde er weinig bij. Maar dat veranderde na de bevalling van mijn zoontje Bas."

Henk is verpleegkundige in de verstandelijk gehandicaptenzorg. Als de dag van gisteren herinnert hij zich de onmacht die hij voelde toen bewoner Lars het eindstadium van zijn leukemie naderde.

Een medewerker van V&VN liep mee op een psychogeriatrische afdeling van een verpleeghuis. Lees haar ervaringen.

Justitieel verpleegkundige Marianne gaat in haar privéleven op haar gevoel af. Een paar jaar later ontdekt zij in haar beroepspraktijk hoe dat gevoel haar heeft behoed.